زمستان آمد...

اینجا هوای نبودن ها سرد تر از هوای شهر است...

شهر تو را نمیدانم اما اینجا را برف در آغوش کشیده...

وقتی به نفسهای گرم اهالی شهر نگاه میکنم حس میکنم وجودشان نیز به گرمی نفسهایشان است...

اما... 

این تنها یک حس لامسه اشتباه است...

مردم همگی سردند.....

وقتی که میگـــــــی

دیگه برای همیـــــشه فراموشــش کردی و هیچ احتــیاجی بهـــش نداری

و تمام بد و بیـــراهه های دنیا رو نصیـــبش میکنی

دقیقا همـــون زمانیه که

بیشتر از همیشه دلت براش تنگ شده

حکم کن !

حکم کن هر که دل دارد بیندازد وسط!

تا که ما دل هایمان را رو کنیم!

دل که روی دل بیفتاد عشق حاکم می شود...

پس به حکم عشق بازی می کنیم...

این دل من!

 رو بکن حالا دلت را...دل نداری؟!

پس بزن اندیشه ات را...

رو بکن حالا دلت را...

حکم لازم...

دل سپردن دل گرفتن هر دو لازم...!

گاهی دلم میخواد وقتی بغض میکنم خدا از آسمون بیاد پایین اشکامو پاک کنه دستمو بگیره

وبگه:اینجا ادما اذیتت میکنند؟بیا بریم........

اگر تو نبودی

 من

 بی دلیل ترین اتفاق زمین بودم

 تو هستی و من....

 محکم ترین بهانه خلقت شدم

گنجشک و خدا

روزها گذشت و گنجشک با خدا هیچ نگفت . فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند . و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت می آید، من تنها گوشی هستم  که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی ام که دردهایش را در خود نگه می دارد و سر انجام گنجشک روی شاخه ای از درخت از دنیا نشست . فرشتگان چشم به لبهایش دوختند گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود :  " با من بگو آنچه سنگینی سینه ی توست . "  گنجشک گفت : لانه ی کوچکی داشتم ، آرامگاه خستگی هایم بود و سر پناه بی کسی ام . تو همان را هم از من گرفتی این طوفان بی موقع چه بود ؟ چه می خواستی از لانه ی محقرم کجای دنیا را گرفته بود ؟ و سنگینی بغضی راه بر کلامش بست . سکوتی در عرش طنین انداز شد . فرشتگان همه سر به زیر انداختند . خدا گفت: ماری درون لانه ات بود . خواب بودی . باد را گفتم تا  لانه ات را واژگون کند . آنگاو تو از کمین مار پر گشودی . گنجشک خیره در خدایی خدا مانده بود . خدا گفت" و چه بسیار بلاها که به واسطه ی محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته بر دشمنی ام برخواستی . اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود . ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت . های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد.